Cookies van Travelution
Deze website maakt gebruik van cookies om zo goed mogelijk te functioneren en de gebruiker de beste ervaring te bieden.

deel  

Tooske Ragas, tv-presentatrice

"Onze kinderen lopen inmiddels niet meer in zeven sloten tegelijk."

 

Samen met haar man Bastiaan en vier kinderen reisde presentatrice Tooske Ragas o.a. door Brunei, Japan, Mongolië, Zimbabwe en Zuid-Afrika. Delen van hun reis werden gefilmd voor het programma Ragas Reist Rond.

Hoe was het voor het gezin om in een compleet andere omgeving te leven?

“Onze kinderen waren nog relaxter dan ik had kunnen hopen, ook in situaties waarvoor ik me als moeder wel eens schuldig voelde. Als we om 2 uur ’s nachts een vlucht moesten halen. Of toen ik mijn 8-jarige dochter achterliet op een Japanse school, in een lokaal met alleen Japanssprekende kinderen. Maar ze vond het fantastisch en heeft er de hele dag gefascineerd in het lokaal gezeten. De kinderen hebben ook letterlijk en figuurlijk alles geproefd. Zelfs als er in Mongolië iemand aan kwam zetten met een gedroogd geitensnoepje.”

“Ik ben achteraf blij dat ik mijn kinderen dit heb kunnen tonen. Mijn moeder zei altijd: ‘opvoeden is het juiste voorbeeld geven’. Je kunt je kinderen wel vertellen dat roken slecht is, maar zodra je zelf een sigaret opsteekt komt die boodschap natuurlijk niet aan. Hetzelfde geldt voor het beeld dat kinderen van de wereld meekrijgen. Ik kan ze wel vertellen dat de wereld er anders uitziet dan op Instagram, maar dat moeten ze zelf ervaren.”

Hoe is deze bijzondere reis tot stand gekomen?

“Bastiaan en ik hebben altijd geroepen dat we, zodra de kinderen groot genoeg zouden zijn, ze mee wilden nemen op een lange reis. Twee jaar geleden besloten we dat het tijd werd en toen zijn we begonnen met voorbereiden. De jongste van het gezin is nu 8 jaar, ze kan zichzelf aankleden, spreekt een beetje Engels en pikt dingen snel op. Kortom, ze loopt niet meer zomaar in zeven sloten tegelijk. Uiteindelijk is het idee ontstaan om voor het tv-programma te logeren bij Nederlandse gezinnen in zes verschillende landen over de hele wereld. In Brunei, Bali, Japan, Mongolië, Zuid-Afrika en Zimbabwe hebben we ongeveer zes nachten doorgebracht bij heel verschillende gezinnen. Daar draaiden we mee met het dagelijkse leven: we gingen mee naar het werk, school en op uitstapjes en aten mee met hun dagelijkse kost.”

"Nu de wereldreis erop zit, is het geld voorlopig wel even op. Grote kans dus dat we volgend jaar gewoon gaan kamperen in Frankrijk. Maar daar kunnen we ook enorm van genieten! Vorig jaar hebben we een tocht gedaan langs berghutten in de Alpen in Oostenrijk. Zo weinig mogelijk spullen in de backpack en overnachten in een hut waar de boeren ’s zomers slapen als ze de koeien naar boven brengen om te grazen. Met het hele gezin in twee kleine slaapkamers terwijl ondertussen de verse kaas in dezelfde ruimte ligt te rijpen. Dat was evengoed een geweldige vakantie!”

Waar heb je het lekkerst, en waar juist het minst lekker gegeten?

"Ik werd heel gelukkig van het eten in Bali. Ze eten daar veel groenten, vers fruit, zaden. Alles vers en knapperig. Ik ben echt geen konijn en kan een stukje vlees zeker waarderen, maar op den duur heb je er genoeg van om overal hetzelfde te eten. In vele Aziatische gebieden eten ze eigenlijk meer vlees dan ik had verwacht. Veel eten is zo sterk geglobaliseerd dat het geen eigen smaak meer heeft. Overal ter wereld zijn dezelfde pasta bologneses, pizza’s en club sandwiches te koop. Ook kan ik voorlopig even geen noedelsoep meer zien. Overal in Azië is wel een variant ervan te krijgen.”

“In Zuid-Afrika was de keuken enorm goed. Een lekker stuk struisvogelbiefstuk met een goed glas wijn. Dat kun je in Azië niet krijgen. Verder was ik niet enorm fan van de Mongolische keuken. Het is geen verfijnde keuken. Zo drinken ze er melkthee met zout en laten ze stremsel van geitenmelk drogen op het dak van hun ger (tent). Dat wordt dan een brok eiwit, niet bijzonder lekker.”

In welk land dat jullie bezochten zie je je zelf wel langer wonen?

“In Zimbabwe. Daar heerste een hele prettige sfeer. Dat is best opmerkelijk, aangezien de politieke en economische situatie in Zimbabwe zorgwekkend is. Maar het feit dat het land geen munteenheid heeft, werkt daar juist verbroederend. Ik merkte een sterke saamhorigheid, ook tussen blank en zwart, wat in Zuid-Afrika toch anders voelde. Daarbij is de natuur in Zimbabwe fenomenaal. Ik voelde me erg op mijn gemak in Afrika. Meer dan in Azië, waar ik de cultuur niet altijd begreep.”

“Japan bijvoorbeeld, viel me een beetje tegen. Ik had verwacht dat Japan heel mooi zou zijn: hoge cultuur, kersenbloesem, schoonheid. Maar eenmaal in Nagoya was mijn ervaring heel anders. Nagoya is platgebombardeerd tijdens de Tweede Wereldoorlog en naar mijn mening heeft de architect die het weer moest opbouwen het niet goed begrepen. Het is een stad met lelijke gebouwen en veel auto’s. Op straat lopen mensen die naar je glimlachen, maar waarvan je geen idee hebt wat er werkelijk in ze omgaat. Ik vond het een fascinerende ervaring om mee te maken, maar ik zal er nooit willen wonen.”