Cookies van Travelution
Deze website maakt gebruik van cookies om zo goed mogelijk te functioneren en de gebruiker de beste ervaring te bieden.

deel  

Wouter Hamel, jazz-artiest

"Zuid-Korea wordt onterecht een beetje over het hoofd gezien"

 

Wouter Hamel is niet alleen in Nederland een bekende jazz-zanger. Hij heeft ook veel fans in onder meer Zuid-Korea en Japan, waar hij dan ook vaak naartoe vliegt om op te treden. Als hij op vakantie gaat heeft een niet te toeristische stad waar hij kan zwemmen in zoet water zijn voorkeur.

Hoe is jouw succes in Zuid-Korea ontstaan?
“In 2009 ging ik voor het eerst naar Korea. Dat zal ik nooit vergeten, omdat het zo bizar was. Ik kwam daar met de verwachting dat ik onder aan de ladder stond als artiest. Maar ik stond direct in het Sejong Center in Seoul te spelen voor 3000 man publiek. Dat voelde echt als een vliegende start. Mijn succes in Korea heeft meerdere oorzaken: ten eerste werk ik er natuurlijk enorm hard voor. Ten tweede was ik al bekend in Japan en is het van daaruit een beetje overgewaaid. Een grappige derde reden is mijn achternaam. Die is hetzelfde als die van Hendrik Hamel, een 17e-eeuwse Nederlandse zeevaarder die lange tijd in Korea heeft gewoond. Hij is in Korea een nationale held. Alle kinderen leren zijn naam, dus mijn naam blijft bij iedere Koreaan hangen. Als ze me een slechte muzikant zouden vinden is dat natuurlijk niet genoeg, maar het helpt zeker mee.”

“Japan is onder veel reizigers nu heel populair. Zuid-Korea wordt altijd een beetje over het hoofd gezien. Dat vind ik onterecht, want ik vind Zuid-Korea eigenlijk leuker. Het Koreaanse volk is veel nuchterder dan de Japanners, wat stoerder, met een no-nonsense mentaliteit. Koreanen zijn ook makkelijker te benaderen. Japanners zijn wat gereserveerd. Ik heb meer vrienden gemaakt in Korea. Aan de andere kant is er in Japan wel meer moois te zien dan in Korea.”

Je hebt in best veel landen ter wereld opgetreden. Welk land heeft het leukste publiek?
“In Azië staan de Filipijnen hoog op mijn verlanglijst om te spelen. Ik denk namelijk dat Filipijnen het leukste publiek ter wereld zijn. Heel erg betrokken en luidruchtig, volgens mij is het één groot feest om daar te spelen. In Korea is het publiek ook fantastisch. Ze hebben daar een soort bewijsdrang om jou als artiest te laten zien dat ze een goed publiek zijn. Er wordt heel veel gejuicht en meegezongen. Hoe anders is dat in Nederland. Daar zit het publiek bij wijze van spreken de eerste nummers met de armen over elkaar met zo’n blik van ‘nou, laat eerst maar eens horen wat je kan’. Daarbij wordt er regelmatig gewoon door concerten heen gekletst. Dat is in Korea ondenkbaar. Al moet je daar als artiest natuurlijk ook zelf energie geven voordat je het terugkrijgt.”

“In Japan is het weer heel anders. Ze zijn heel respectvol en luisteren aandachtig, dus zijn niet zo luidruchtig. Je merkt in zo’n situatie echt de culturele verschillen. Zo ben ik wel eens tijdens het slotapplaus begonnen met een dankwoord. Maar in Japan verstomt het applaus dan direct, omdat ze niet door je heen willen klappen. In Europa ben ik altijd wel gecharmeerd van Duits publiek. Duitsers beginnen vrij rustig en aandachtig, maar gaan als ze eenmaal om zijn compleet uit hun dak.”

Zijn er ook landen waar je negatieve ervaringen hebt gehad?
“Een jaar of 5 geleden ben ik gevraagd om in Rusland te komen spelen. In die tijd ondertekende Poetin net de omstreden anti-homowet, die voorschrijft dat ‘propaganda’ voor homoseksualiteit verboden is. Daardoor voelde ik me niet veilig en besloot ik om de tour af te zeggen. Ik wil graag kunnen zeggen wat ik wil en vind en meestal komt mijn geaardheid tijdens een concert wel een keer ter sprake. Dat zou in Rusland dus strafbaar zijn. Ik vind het moeilijk om de balans te bewaren op het podium. Ik ben geen activist maar ik ga ook niet zwijgen over wie ik ben. Dat is niet altijd slim. Ik zou misschien wereldwijd succesvoller zijn als ik vaker mijn mond zou houden. Jammer, dan maar minder succes. En soms inspireert het juist mensen. Zo ben ik op een vliegveld in Azië wel eens twee meisjes tegengekomen die helemaal als regenboog waren gekleed, inclusief LGBT-buttons. Tot mijn verbazing kwamen ze naar me toe en vertelden me dat ze groot fan van me waren. Ik spreek dus blijkbaar ook een specifieke doelgroep aan.”

“Sommige landen blijven op dat vlak wel moeilijk. Indonesië bijvoorbeeld, en Tunesië. Niet alleen op het gebied van seksualiteit trouwens. Ik stond na een optreden in Tunesië een keer na te genieten met een glas wijn toen ze mij wilden interviewen voor live-tv. Een seconde voor we live gingen werd het glas opeens letterlijk uit mijn handen geslagen.”

Hoe ziet jouw ideale vakantie eruit?
“Het fijne van ouder worden is dat ik inmiddels precies weet wat ik wil. Ik houd van bestemmingen waar je goed kunt uitgaan, lekker kunt eten, in zoet water kunt zwemmen en vervolgens in je zwembroek naar een restaurant kunt lopen. Ik houd ook van stranden hoor, maar vanaf een steiger in een meer of rivier springen en geen last hebben van zout of zand, dat is ultiem. In Stockholm kan dat heel goed, en ook in Zwitserland. Bern staat nog hoog op mijn verlanglijstje. Daar meandert de rivier Aare dwars door de stad, fantastisch! Ik heb denk ik een voorkeur voor ietwat saaie steden: Zürich, München, Hamburg. Steden die niet overspoeld worden door toeristen in de zomer. Ook in zuidelijk Europa zijn fijne steden, maar ik ben niet zo’n fan van de populaire steden als Barcelona of Rome. Ik vind de verhouding toeristen/locals daar niet meer in balans. Ik vind Rome pas leuk als ik in één van de buitenwijken een Italiaanse omaatje zie kuieren. Zodra ik te veel Nederlanders tegenkom is de romantiek van de bestemming weg.”

“Buiten Europa heb ik ook zo mijn favorieten. Het mooiste strand waar ik ooit geweest ben is Santa Terese in Costa Rica. Ik moest er uren voor rijden in de bus, maar het was het waard. Het is een heel chille plek, met een hoop hippies. Veel Canadezen, en dat vind ik fijne mensen. Canada is trouwens ook één van favoriete landen. Ik wil graag nog meer zien van Midden-Amerika, Guatemala bijvoorbeeld. Maar waar ik erg van baal, is dat ik niet overal naartoe durf. Dat is ook de reden dat ik nog nooit in Brazilië ben geweest, terwijl ik daar zo graag een keer naartoe wil. Ik hou enorm van Braziliaanse muziek en de Portugese taal. Maar ik hoor zo vaak verhalen dat het er niet veilig is, dat ik toch niet ga. Ik wil als ik op vakantie ben mijn telefoon ergens kunnen laten liggen zonder dat hij meteen weg is.”

Album release

In het voorjaar van 2019 verschijnt Boystown, het nieuwe album van Wouter Hamel. Een concert van Wouter Hamel bijwonen? In mei speelt hij een drietal release shows:

1 mei: Paard, Den Haag
2 mei: TivoliVredenburg, Utrecht
3 mei: Paradiso Noord, Amsterdam

De eerste single Live It Up van het album Boystown is op 8 maart 2019 uitgebracht en hier te beluisteren.

Foto: Karel Sanders